We Are Free Magazine

TAINIA-ΣΕΙΡΑ

«Suspiria»: Για να θυμούνται οι παλιοί και να τρομάζουν οι νεότεροι (pics & vids)

Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν είδα προ ημερών το τρέιλερ του νέου «Suspiria», ριμέικ της θρυλικής ιταλικής ταινίας τρόμου του 1977, ήταν να καλέσω έναν φίλο κριτικό κινηματογράφο, μεγάλο φαν του σκηνοθέτη Ντάριο Αρτζέντο, για να μάθω τη γνώμη του. Εκείνος δεν συμμεριζόταν τον ενθουσιασμό μου. «Τα χρώματα, ρε φίλε. Τί έγιναν τα χρώματα;» ήταν το μεγάλο του παράπονο.

Για να καταλάβετε τι εννοεί, δείτε αυτό το πλάνο:

Ή αυτό:

Δείτε τώρα και ένα πλάνο από το «Suspiria» του 2018:

Ένα δίκιο το έχει ο φίλος, όπως και να το κάνουμε. Έχει όμως τόση σημασία το χρώμα σε μια ταινία τρόμου; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

To 1977 ο Ντάριο Αρτζέντο θεωρούταν ήδη μετρ του ιταλικού τρόμου, με καλύτερη ταινία του το «Βαθύ Κόκκινο» του 1975. Για την επόμενη ταινία του, «Suspiria», εμπνεύστηκε από τη συλλογή δοκιμίων του Βρετανού Τόμας Ντε Κουίνσεϊ από το 1845, «Suspiria de profundis» (Αναστεναγμοί εκ βαθέων) και από ιστορίες μαγείας. Τοποθέτησε τη δράση σε μια σχολή χορού στη Γερμανία και επέλεξε για ηρωίδα μια αμερικανίδα χορεύτρια που ταξιδεύει εκεί για να συνεχίσει τις σπουδές της. Σύντομα όμως διαπιστώνει ότι η σχολή είναι βιτρίνα για μια ομάδα σατανικών μαγισσών που υπηρετούν την (ελληνίδα) αρχιμάγισσα Ελένα Μάρκος.

Τα γυρίσματα έγιναν στην Ιταλία και το Μόναχο, ενώ το καστ – με επικεφαλής την Αμερικανίδα Τζέσικα Χάρπερ, αποτελούταν από αμερικανόφωνους, ιταλόφωνους και γερμανόφωνους ηθοποιούς. Ο κάθε ένας έπαιζε μιλώντας τη γλώσσα του, για να ακολουθήσει το στάδιο της μεταγλώττισης – όπως συνηθιζόταν στις ιταλικές παραγωγές της εποχής.

Αυτή η λεπτομέρεια έπαιξε το ρόλο της στο τελικό αποτέλεσμα των ερμηνειών της ταινίας, που δεν είναι και το μεγάλο της ατού – για να το πούμε ευγενικά. Ούτε το σενάριο, που θεωρείται μάλλον απλοϊκό. Εδώ το παν είναι η ατμόσφαιρα, και τα εύσημα πηγαίνουν στον σκηνοθέτη, τον διευθυντή φωτογραφίας Λουτσιάνο Τόβολι και τον σκηνογράφο Τζουζέπε Μπασάν.

Ο Αρτζέντο ήθελε να γυρίσει ένα τρομαχτικό παραμύθι για μεγάλους, κάτι σαν μια σπλάτερ «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων». Η ταινία του είναι από τις τελευταίες που γυρίστηκαν σε Technicolor και ο Τόβολι γέμισε το κάδρο με εκτυφλωτικά κόκκινα (κυρίως), μπλε, πράσινα και κίτρινα, σε συνεργασία με τον Μπασάν που σχεδίασε τα πιο απίθανα δωμάτια και διαδρόμους, που έμοιαζαν να παγιδεύουν τους χαρακτήρες με τις γωνίες και τα γεωμετρικά τους σχήματα. Χαρακτηριστικό δείγμα όλων των παραπάνω είναι η φοβερή και τρομερή σκηνή του πρώτου φόνου της ταινίας, που θεωρείται all time classic (προσοχή, splatter alert!).

Κάτι ακόμη που ξεχωρίσει στο παραπάνω βίντεο αλλά και σε όλη την ταινία, είναι το σάουντρακ του progressive rock συγκροτήματος Goblin. Το συνέθεσαν σε συνεργασία με τον Αρτζέντο πριν καν γυριστεί η ταινία, και σήμερα είναι εξίσου διάσημο με αυτή. Συνθεσάιζερ, καμπανάκια, drum machine και… μπουζούκι, μαζί με τρομαχτικά φωνητικά συνθέτουν ένα ηχητικό τοπίο που στοιχειώνει αμέσως τον ακροατή.

Για τη νέα ταινία, που σκηνοθέτησε ο Λούκα Γκουαντανίνο (υποψήφιος για Όσκαρ φέτος με το «Να με φωνάζεις με το όνομά σου») ακόμη δεν μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα. Από το παρακάτω τρέιλερ, πάντως, μπορεί να λείπουν τα έντονα χρώματα αλλά σίγουρα όχι οι ανατριχίλες.

Η βασική ιστορία φαίνεται να έχει παραμείνει η ίδια: διάφορα σκοτεινά και τρομαχτικά πράγματα μαγειρεύονται σε μια σχολή χορού. Το πρωτοποριακό σάουντρακ των Goblin έχει αντικαταστήσει ένα πιο συμβατικό, αλλά εξίσου αποτελεσματικό, από τον Τομ Γιορκ των Radiohead. Σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του BBC ο Γιορκ δήλωσε ότι αναζήτησε την έμπνευσή του όχι στην πρώτη ταινία, αλλά στη δουλειά του Vangelis (Παπαθανασίου) για το «Blade Runner».

Το καστ είναι αρκετά ενδιαφέρον, με την Ντακότα Τζόνσον στον πρωταγωνιστικό ρόλο (ευκαιρία να αποτινάξει από πάνω της την ντροπή των «50 αποχρώσεων του γκρι») και την Τίλντα Σουίντον στο ρόλο της διευθύντριας της σχολής. Η τελευταία μπορεί να μας τρομάξει σε οποιαδήποτε ταινία θελήσει, πόσο μάλλον σε μία σαν το «Suspiria».

Ενώ, για να τελειώσουμε όπως αρχίσαμε, με τα χρώματα, ο σκηνοθέτης τα αφαίρεσε σκόπιμα. Όχι για να μην κατηγορηθεί ότι αντιγράφει τον Αρτζέντο, ούτε για να κατηγορηθεί ότι δεν σεβάστηκε την ταινία του, όπως και έγινε (μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα). Θέλει να μας τρομάξει με τον δικό του τρόπο, όπως εκείνος τρόμαξε όταν είδε την πρώτη «Suspiria» και άλλαξε η ζωή του. Ο Αρτζέντο προτίμησε κόκκινα φώτα, πράσινους τοίχους και αίμα σχεδόν πορτοκαλί. Ο Γκουαντίνο επέλεξε το… εκρού του νεκρού. Το αποτέλεσμα θα το μάθουμε στις 2 Νοεμβρίου, ημερομηνία πρεμιέρας της ταινίας.

https://www.reader.gr

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: